ScannedImage-4.jpg

Την  δεκαετία του 50’, στην Ελλάδα, πολλά παιδιά εγκαταλείπονταν από τους γονείς τους, σε ένα ειδικά διαμορφωμένο κουτί, που ονομαζόταν βρεφοδόχος, αφού, δυστυχώς, δεν μπορούσαν να τα μεγαλώσουν. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις όπου η βρεφοδόχος ήταν ήδη γεμάτη και άφηναν τα βρέφη στα σκαλιά. Οι κυριότεροι λόγοι που συνέβαινε αυτό, ήταν κυρίως η φτώχια των ζευγαριών αλλά και άλλοι λόγοι όπως για παράδειγμα το παιδί να ήταν εξώγαμο γεγονός ντροπιαστικό για την εποχή. Αν και αυτή η πράξη ακούγεται πολύ ακραία σήμερα, την τότε εποχή, ήταν κάπως συνηθισμένη και η βρεφοδόχος ήταν μια πολύ καλή λύση, αφού πρόσφερε σ’ αυτούς τους ανθρώπους την ανωνυμία. Η βρεφοδόχος, βρισκόταν στους εξωτερικούς τοίχους των βρεφοκομείων και μέσα μπορούσε να φορέσει μέχρι και 2 μωρά. Το βρεφοκομείο, που είχε τα περισσότερα μωρά, ήταν τον δημοτικό βρεφοκομείο Αθηνών, το οποίο ιδρύθηκε το 1874 με σκοπό την περίθαλψη των εγκαταλελειμμένων μωρών. Δυστυχώς, πολλά μωρά, δεν κατάφεραν να σωθούν ούτε από τα βρεφοκομεία, αφού όπως αναγράφει στο βιβλίο της η Βούλα Παπαϊωάννου, “Λεύκωμα ζωής”, μόνο την τριετή 1947 με 1950, στο δημοτικό βρεφοκομείο Αθηνών, πέθαναν 230 μωρά στο σύνολο, λόγω της έλλειψης φαρμάκων αλλά και άλλων μέσων. Όσον αφορά τις φωτογραφίες είναι από την συλλογή του βιβλίου σε συνεργασία με το μουσείο Μπενάκη. Κλείνοντας, θα παραθέσω το ορισμό που είχε η μεγάλη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια για την λέξη βρεφοδόχος

«κιβώτιον ευμέγεθες δυνάμενον να χωρεί έως δύο βρέφη εξηπλωμένα. Το τοιούτον εντοιχίζεται παρά την εξώθυραν των βρεφοκομείων, προς τον σκοπόν να εκτίθενται εν αυτώ κρυφά τα δι’ ένα οιονδήποτε λόγον απορριπτόμενα ή εγκαταλειπόμενα νεογνά ή βρέφη. Ως δε ήθελεν αποτεθεί εκεί το παιδίον, αυτόματος ηλεκτρικός κώδων αγγέλλει την πράξιν ταύτην της εγκαταλείψεως».

 

Advertisements