12390846_1645992178983591_7754495062243172181_n.jpg

Ο Παύλος Καραχισαρίδης γεννήθηκε το 1884 στο Ακνταγμαντενί της Γιοζγκάτ (Τουρκία). Η καταγωγή του ήταν απ’ το Σαμπίν Καραχισάρ του Πόντου, γι’ αυτό εξάλλου είχε και το επίθετο Καραχισαρίδης. Σε νεαρή ηλικία, αφού θα παρακολουθήσει κάποια μαθήματα στην εμπορική σχολή της Άγκυρας, θα ανοίξει δικό του μαγαζί, όπου θα φτιάχνει υφάσματα. Δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν θα μείνει για πολύ ανοικτό, αφού η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με το ξεκίνημα του πρώτου Παγκοσμίου τον αναγκάζει να το κλείσει και να φύγει για τον Πόντο.

Εκεί, προκειμένου να αποφύγει την γενική επιστράτευση που γινόταν, ζητά απ’ τον Μητροπολίτη Καισαρείας Νικόλαο Β’ να το χειροτόνηση ιερέα. Τότε, ήταν ήδη παντρεμένος και είχε 5 παιδιά. Ο Μητροπολίτης τον χειροτονεί ιερέα και παίρνει το όνομα παπά Ευθύμιος ή παπα Ευθύμ, όπως συνήθιζαν να το φωνάζουν. Στις αρχές, δυσκολεύτηκε να βρει ενορία μέχρι που πάει στην ενορία Κεσκίν, όπου θα γίνει αντικαταστάτης, για λίγο καιρό, ενός άλλου πάτερ, του Παναγιώτη Παπαδόπουλου. Στο διορισμό του ως ιερέας, στην ενορία Κεσκίν, συνέβαλε και ο συγγενής του Παντελής Καραχισαρίδης που ήταν σχολάρχης στην τοπική σχολή.

Ο πάτερ Ευθύμιος, βλέποντας πως το Κεμαλικό Εθνικιστικό κίνημα μέρα παρά μέρα μεγάλωνε, άρχισε να καλοβλέπει την εντάξει του σ’ αυτό. Εξάλλου, μ’ αυτό θα μπορούσε πιο εύκολα να ανεβεί την κλίμακα της εξουσίας. Όταν ήρθε ο καιρός να φύγει απ’ την ενορία, αφού ο ιερέας Παναγιώτης ήρθε πίσω, δημιουργήθηκε πρόβλημα. Ο Ευθύμιος δεν έφευγε και το Πατριαρχείο που ήρθε ως μεσολαβητής, πήρε την θέση του Παναγιώτη. Εκεί ξεκίνησαν και τα μεγάλα προβλήματα. Ο Παπά Ευθύμιος θα κατηγορήσει το Πατριαρχείο για πολλούς λόγους και θα φύγει για την Άγκυρα προκειμένου να συναντήσει τον Κεμάλ.

Ο Κεμάλ ενδιαφερόταν για τον Παπα Ευθύμ αφού εκτός από χρήματα που μάζευε, έκανε δεήσεις στις Ελληνορθόδοξες Εκκλησίες στο όνομα του (!!!) αλλά και διαπόμπευε πως ο Κεμάλ σέβεται τους Χριστιανούς και δεν βιαιοπραγεί ενάντια τους. Προσπάθησε μάλιστα να ιδρύσει Τουρκορθόδοξη εκκλησία και να αποσχιστεί απ’ το Οικουμενικό πατριαρχείο. Έστειλε κιόλας επιστολή στον Μουσολίνι, το 1929, προκειμένου να τον συγχαίρει για την συμπαράσταση του στο Τούρκικο κράτος αλλά και να ζητήσει απ’ το φασιστικό Ιταλικό κράτος να αναγνωρίσει την δική του Τουρκοορθόδοξη εκκλησία.

Μετά από πολλές “μάχες” που έδωσε με το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1962 θα πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο γεγονός που τον αφήνει καθηλωμένο. Θα πεθάνει το 1968. Στο μνήμα του έχει την έξης φράσει που είπε ο Κεμάλ γι’ αυτό: “Ο παπα – Ευθύμ άξιζε όσο μια στρατιωτική μεραρχία”.

Advertisements