11137143_1586220914960718_4892269597657904973_n.jpg

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, αλλιώς Νικηταράς, γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλη Αναστασίτσα. Μικρός, παντρεύτηκε την κόρη του προεστού Αναστασίου Καρούτσου, η οποία ήταν αδελφή της γυναίκας του Θόδωρου Κολοκοτρώνη, έτσι ο Γέρος του Μοριά, ήταν θείος του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1805, θα ακολουθήσει τον θείο του Κολοκοτρώνη στα Επτάνησα, όπου εντάχθηκε στα Ρωσικά τάγματα. Θα θελήσει να πολεμήσει μαζί με τους Ρώσους, ενάντια στον Ναπολέοντα, αλλά ο θείος τους θα τον σταματήσει. Θα φύγει κρυφά για Νάπολη, αλλά δεν θα λάβει μέρος, αφού όταν έφτασε, ο Ναπολέων ήδη είχε νικήσει την μάχη. Όταν επέστρεψε, θα λάβει μέρος σε πάρα πολλές μάχες, για τον απελευθερωτικό αγώνα του 21’. Στην μάχη που έγινε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας, Μάιο του 21’, θα αποκρούσει 6000 Τούρκους, έχοντας στην διάθεση του μόνο 200 άτομα. Απ’ αυτήν την μάχη, θα του δοθεί και το όνομα Τουρκοφάγος, απ’ τους πολλούς που σκότωσε. Διακρίθηκε και σε άλλες μάχες που ακολούθησαν, κυρίως όμως στην άλωση της Τρίπολης, όταν συνεργάστηκε με τον θείο του. Οι Τούρκοι, που τόσο πολύ τον φοβόντουσαν, ορκίζονταν στο σπαθί του: “να με φάει το σπαθί του Νικηταρά αν λέω ψέματα”. Στις μάχες, ουδέποτε πήρε λάφυρα. Με φτάνει η Ελευθερίας της Πατρίδας, συνήθιζε να λέει. Με το πέρας του αγώνα, εντάχθηκε στο κόμμα Ναπαίων (Ρωσόφιλων). Η Ελληνική κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το κόμμα του θα θέλει να αντικαταστήσει τον βασιλιά, με κάποιον Ρωσόφιλο, θα τον καταδικάσει σε φυλακή, αν και ήταν παντελώς αθώος. Στις φυλακές θα δεχθεί πολλά βασανιστήρια, που σε συνδυασμό με το ζάχαρο που έπασχε, χωρίς να το γνωρίζει, θα χάσει σε μεγάλο βαθμό την όραση του. Όταν αποφυλακίστηκε, έμεινε μόνος και έρημος. Η Ελληνική κυβέρνηση, αγνωμονούσα για τους αγώνες που έδωσε, θα του δώσει μονάχα “άδεια επαιτείας” στον ναό της Ευαγγελίστριας κάθε Παρασκευή, δηλαδή, άδεια να ζητιανεύει έξω απ’ την εκκλησία. Πέθανε το 1849, σε ηλικία 67 ετών. Θάφτηκε δίπλα απ’ τον Κολοκοτρώνη, που ήταν η μόνη του επιθυμία.

Advertisements