10898229_1528912274024916_248583976692307025_n.jpg

Ξεκινώντας από τον αρχή, το συγκεκριμένο ρεμπέτικο τραγούδι, εικάζεται πως γράφτηκε από τον Πάνο Μιχαλόπουλο, αν και όπως είδαμε σε πολλά ρεμπέτικα, οι στίχοι τους, είναι παρμένοι από την δημοτική ποίηση αλλά και άλλους αδέσποτους στίχους των φυλακών. Το συγκεκριμένο τραγούδι κρύβει 3 όμορφα στιχουργικά “σκιρτήματα” που περιέχουν όμορφες ιστορίες αν τα αναλύσεις. Στον πρώτο στίχο, “δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη” μιλάει για ένα Καπετανάκη, ο οποίος ήταν υπαρκτό πρόσωπο και ήταν διευθυντής σε φυλακές, ασχέτως πως δεν συνδέεται ιστορικά με τον υποτιθέμενο στιχουργό Πάνο Μιχαλόπουλο. Στην συνέχεια του στίχου έχουμε τον στίχο “που ‘χει ντούγκλα το μουστάκι” και αναφέρεται στο στυλ μουστακιού που είχε Douglas Fairbanks. Λέγονταν ντούγκλα, λόγω του ονόματος του διάσημου ηθοποιού που μεσουρανούσε την δεκαετία του 20’. Την τότε εποχή διάβαζαν το όνομα του λανθασμένα, αντί Ντάγκλας το έλεγαν Ντούγκλας. Ο διευθυντής Καπετανάκης είχε το εν λόγω μουστάκι έτσι ταίριαξε ο στίχος “δεν ξανακάνω φυλακή με τον Καπετανάκη που ‘χει ντούγκλα το μουστάκι”. Ο τρίτος στίχος είναι “ τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια” που κρύβει δύο έννοιες. Η μια έννοια, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, είναι πως το μελιτζανί, ήταν χρώμα πένθος άρα της ευχόταν να μην τα βάλεις πια. Η δεύτερη άποψη, λέει, πως το μελιτζανί ήταν χρώμα έξαλλο, “πολύ έξω” από το άσπρο και το μαύρο που φορούσαν συνήθως, έτσι την προέτρεπε να βγάλει τα “έξαλλα” ρούχα. Κλείνοντας να αναφέρω πως τον στίχο “ τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια” τον βρίσκουμε σε πάμπολλα δημοτικά τραγούδια.

 

Δεν ξανακάνω φυλακή.

με τον Καπετανάκη

που `χει ντούγκλα στο μουστάκι

τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

 

Τη δόλια τη μανούλα μου

την πότισες φαρμάκι,

αχ, εσύ Καπετανάκη.

Τα μελιτζανιά να μην τα βάλει πια.

 

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα,

στη γη στερεωμένα

τα παιδάκια τα καημένα.

Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

 

 

Advertisements