Search

Της Iστορίας το περιθώριο

Μικρές ιστορίες που έμειναν θαμμένες..

Κυπριακό τσιαττιστό τεράστιας αξίας

Untitled.png

Το πιο κάτω περιστατικό, που περιγράφεται μέσω τσιαττίσματος έγινε, μάλλον, σε καφενείο του Λιοπετριού, περίπου το 30’ με 40’, ανάμεσα στον Χαμπή Κολοκάση, ο οποίος είχε γεννηθεί τυφλός και τον φώναζαν Στραοχαμπή και στον Ηλία, ένα φίλο του Στραοχαμπή, από το Ξυλοφάγου.

Για να τον πειράξει ο Ηλίας του είπε

 «Σαν τον Χαμπήν ταιρκάζει του,

λόττες κουτσές να γλέπει,

να μεν μπορεί να φύουσιν,

αφόσον εν ημπλέπει»

 

Ο Στραοχαμπής, αν και ήταν για αστείο, εντούτοις πειράχτηκε και του απάντησε:

«Δοξολοώ τον πλάστην μου,

με σιέρκα σταυρομένα,

να θέλει κάμνει σε τζι’ εσέν,

σιειρόττερα που μένα»

 

Ο Ηλίας που ένιωσε άσχημα του απάντησε πίσω:

 «Να φκάλω ρε τα μμάθκια μου,

να σου τα δώκω σέναν,

τζιάφησμε ‘μέναν να τραβώ, αντί που σε λαλούν στραβό,

να με λαλούν εμέναν»

 

Ο Στραοχαμπής απαντά ξανά πίσω με ένα απίστευτο τσιαττιστό

«Άφηστα ρε τα μμάδκια σου,

να μπλέπεις να κινέσαι,

να σάζεσαι ο ίδιος, τζι’αν έθελεν ο κύριος,

έθ’ θάχα γιω χαρκέσαι;»

Κάτι που σίγουρα δεν είδες ποτέ σου!!

414987266_90688993f7_b.jpg

Το 1881, ο William “Doc” Carver, στην προσπάθεια του να περάσει τη γέφυρα του Platte River, στην Nebraska, μαζί με το άλογο του, θα πέσει από την γέφυρα, στο νερό, αφού μέρος της γέφυρας είχε κατολισθήσει. Από την πτώση, κανείς τους δεν έπαθε, γεγονός που έβαλε σε σκέψη τον William “Doc” Carver. Εν μέρει, σκέφτηκε να κάνει αυτές τις βουτιές, με τον άλογο και να προσελκύει τα πλήθη. Αν και για εμάς, σήμερα, ακούγεται πολύ παράξενο και τρελό, εντούτοις την τότε εποχή έκανε πάταγο. Δειλά – δειλά ξεκίνησαν να κάνουν το show, μαζί με τον συνεργάτη του, τον Al Floyd Carver και να προσελκύει πλήθος κόσμου. Στο show, μετέπειτα, θα προστεθεί και η Sonora, που θα παντρευτεί τον Al Floyd Carver, όπου έκανε και αυτή βουτιές στην θάλασσα με το άλογο της. Αργότερα, οι 2 πρωτεργάτες θα πεθάνουν, έτσι η Sonora θα κουμαντάρει μόνη της το show πηδώντας μάλιστα μέχρι και από 60 πόδια ύψος με το άλογο της. Οι φιλοζωικές οργανώσεις, που προσπαθούσαν για πολλή καιρό να διακόψουν αυτό το show, για ευνόητους λόγους, θα τα καταφέρουν, μόλις την δεκαετία του 70’, 90 χρόνια μετά δηλαδή, όταν και το show βέβαια είχε ξεθωριάσει. Άξιο αναφοράς ήταν μια άσχημη πτώση της Sonora, όπου την τύφλωσε παντελώς. Αν και αυτό ήταν πολύ άσχημο για εκείνη, αυτή δεν σταμάτησε να πηδά, ασχέτως το ότι ήταν τυφλή. Σήμερα, εν έτει 2016, στην λίμνη George, στο Magic Forest theme park, στην Νέα Υόρκη, υπάρχει άλογο που πηδά σε πισίνα και ακόμη προσελκύει κόσμο!!!

Ένα σπάνιο βιβλίο από ένα άγνωστο συγγραφέα

682865.jpg

Ο Ernest Vincent Wright (1872 – 1939) ήταν ένας Αμερικανός συγγραφέας όπου έγραψε ένα από τα πιο σπάνια βιβλία που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Το «Gadsby» όπως είναι ο τίτλος του βιβλίου, θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο, ειδικά για την εποχή που γράφτηκε, αφού ο συγγραφέας κατάφερε να γράψει 50.000 λέξεις χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου το γράμμα e. Αν και το συγκεκριμένο λιπόγραμμα θεωρήθηκε πολύ δύσκολο εγχείρημα, κανείς δεν ενδιαφερόταν να το εκδώσει έτσι το έκδωσε από μόνος του επίσημα το 1939. Δυστυχώς την ίδια χρονιά πέθανε. Ο λόγος πίσω από το παράξενο λιπόγραμμα, χωρίς το γράμμα e, ήταν ότι τον εξίταρε η ιδέα που όλοι του έλεγαν πως δεν γίνεται. Όπως γράφει στο βιβλίο του, έφυγε το e από τα πλήκτρα και απλά συνέχισε με τα άλλα γράμματα!! Η πρώτη έκδοση του βιβλίου του, σήμερα κοστίζει πολύ ακριβά. Κλείνοντας να αναφέρω πως το βιβλίο «Gadsby» έδωσε το έναυσμα και σε άλλους συγγραφείς να γράψουν παρόμοια βιβλία.

 

Μεγάλο πράγμα η μετάνοια και η συγχώρεση

mccash-fujita-sword-1962-1800.jpg

Ο Nobuo Fujita (1911 – 1997) ήταν Γιαπωνέζος στρατιωτικός που υπηρέτησε την πατρίδα του κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν στο σώμα της αεροπορίας και έλαβε μέρος στις αερομαχίες ενάντια στους Αμερικάνους. Μάλιστα, ήταν ο μόνος που έριξε βόμβες, στην κεντρική επικράτεια της Αμερικής, αφού όλες οι μάχες ενάντια στους Αμερικάνους, είχαν γίνει στο νησί της Hawaii στο Pearl Harbor. Οι βομβιστικές επιθέσεις, που έκανε ο Nobuo Fujita, έγιναν στις 9 και 29 Σεπτεμβρίου του 1942 και έπληξαν το Brookings του Oregon. Χρόνια μετά, το 1962, ο Nobuo Fujita, φανερά μετανιωμένος, θα επισκεφθεί το μέρος που έπεσαν οι βόμβες, στο Brookings και θα χαρίσει το σπαθί της οικογένειας του, που ήταν άνω των 400 ετών και διδόταν από γενιά σε γενιά. Αυτό, έγινε σαν ένδειξη μετάνοιας και καλής θέλησης για τα όσα έγιναν. Οι Αμερικάνοι τον υποδέχθηκαν με τιμή και μεταξύ τους υπήρξαν πολύ καλές σχέσεις, αφού τους επισκέφθηκε πολλές φορές έκτοτε. Εκεί, που έγιναν οι βομβιστικές επιθέσεις, φύτεψε ένα δένδρο όπου όταν πέθανε το 1998, η κόρη του, Yoriko Asakura, έριξε μερικές από τις στάχτες του. Ο Nobuo Fujita, μέχρι σήμερα θεωρείται υπόδειγμα ανθρώπου από πολλούς Αμερικάνους.

Υ.Γ.

Είχε δηλώσει πως αν οι Αμερικάνοι δεν δέχονταν το σπαθί, σαν ένδειξη μετάνοιας, θα αυτοκτονούσε με το σπαθί σαν ένδειξη σεβασμού και τιμής για όσους είχαν πεθάνει από την βομβιστική επίθεση.

Οι πιο όμορφες εκλογές!!!

nn_kidmayorsocialplay002_5ee9c4021d14f4f58826712365f50278.nbcnews-ux-2880-1000.jpg

Το Dorset, είναι ένα πολύ μικρό χωριό, στην Minnesota των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έχει μονάχα 22 κατοίκους. Κάθε χρόνο, στο ετήσιο φεστιβάλ του “Taste of Dorset” κάνουν και τις εκλογές τους, όπου εκλέγουν το δήμαρχο τους, που εν μέρει, είναι συμβολικός, αφού το χωριουδάκι στηρίζεται στους 5 επιχειρηματίες που διαμένουν εκεί. Στις εκλογές, ο καθένας μπορεί να πληρώσει 1 δολάριο και να βάλει την υποψηφιότητα του σ’ ένα καπέλο!!! Μετά, ένας από τους κατοίκους θα “τραβήξει κλήρο”, μέσα από το καπέλο και θα εκλέξει καινούργιο δήμαρχο!!! Το 2013, δήμαρχος του χωριού, βγήκε ένα τρίχρονο αγοράκι ονόματι Robert “Bobby” Tufts. Την επόμενη χρονιά, το 2014, θα εκλέγει ξανά ο μικρός, έτσι έγινε ο πρώτος δήμαρχος του χωριού που εκλέγεται 2 συνεχόμενες χρονιές!!! Τόσο απλά και όμορφα!

 

 

Μισκίνης!!!

Untitled.jpg

Η λέξη μισκίνης, προέρχεται από την αραβική λέξη miskin, που σημαίνει φτωχός. Η λέξη, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, ταξίδεψε και σε άλλες χώρες, έτσι οι Ισπανοί έχουν την λέξη mezquino, που την μεταφράζουν ως μικροπρεπής, οι Γάλλοι την λέξη mesquin, που την μεταφράζουν και αυτοί ως μικροπρεπής αλλά και ως τσιγγούνης, οι Ιταλοί την λέξη meschino, που την μεταφράζουν ως δυστυχισμένος ή κακομοίρης και οι Τούρκοι την λέξη miskin, που την μεταφράζουν σαν τεμπέλη, νωθρό αλλά και λεπρό. Στην Ελλάδα, με την λέξη μισκίνης, εννοούν τον κακορίζικο, τον ανίσχυρο, τον ευτελή κ.λ.π. Στην Κύπρο, μισκίνη, λέμε κυρίως τον λεπτό (σε κιλά) και ενίοτε χρησιμοποιούμε την λέξη υποτιμητικά θέλοντας να δείξουμε πως είναι ανίσχυρος. Όσον αφορά την έννοια λεπρός, αξίζει να σημειωθεί πως στην Κρήτη, χρησιμοποιούσαν την λέξη μεσκίνης, εννοώντας τους λεπρούς. Μάλιστα, εκεί που μαζεύονταν οι λεπροί, η περιοχή ονομαζόταν Μεσκινιά.

Ο Θεός να τους ελεήσει!!!

7dd97dd784367ee27c95e3250ff6f846.jpg

Τον Μάρτιο του 1931, δύο τεχνίτες από το Sheffield, παρουσίασαν μια περίεργη εφεύρεση που σκόπευε να “καθαρίζει” τους δρόμους. Η συγκεκριμένη εφεύρεση, εν μέρει, ήταν μια υφασμάτινη ή δερμάτινη δαγκάνα, που στηριζόταν σε ένα τελάρο από σίδηρο και εφαρμοζόταν στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου. Σύμφωνα με τους “επιστήμονες”, το αυτοκίνητο θα γύριζε μέσα στους δρόμους, κουβαλώντας βεβαίως την συσκευή και θα μάζευε όσους δεν περπατούσαν εκεί που έπρεπε, για παράδειγμα στα πεζοδρόμια, ώστε να τους γλυτώνει από τυχόν ατυχήματα. Επιπλέον, θα μάζευε τους μεθυσμένους από τους δρόμους όπως επίσης και τα ζώα, που περπατούσαν μέσα στους δρόμους ώστε να μειώνονται τα δυστυχήματα. Ευτυχώς, η συγκεκριμένη εφεύρεση, αποσύρθηκε άμεσα, αφού τραυμάτισε πολλούς ανθρώπους, έτσι έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πολλές τρελές εφευρέσεις που έκαναν οι άνθρωποι.

 

Ένα σπάνιο ποιήμα που αξίζει να διαβάσεις..

1917212_orig.jpg

Η Patricia Beer (1919 – 1999), υπήρξε μια Αγγλίδα ποιήτρια που στην πρώτη της ποιητική συλλογή, το 1959, με τίτλο Loss of the Magyar and other poems, συμπεριέλαβε ένα ποίημα, το “The Fifth Sense” (H πέμπτη αίσθηση), εμπνευσμένη από ένα σκηνικό που έτυχε στην Κύπρο, κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα 55-59’. Βασικά, η Patricia Beer, αναφέρεται σε ένα γεγονός, που έλαβε μέρος στις 30 Δεκεμβρίου του 1957, όπου τα Αγγλικά στρατεύματα, αφού πρώτα φώναξαν δύο φορές αλτ, σε κάποιον βοσκό, ονόματι Νικολής Λοΐζου, αυτός δεν ανταποκρίθηκε, έτσι τον πυροβόλησαν. Όταν εξετάστηκε στο νοσοκομείο, όπου υπέκυψε στα τραύματα του, διαπιστώθηκε πως ήταν κωφός. Η ποιήτρια που την κυρίευσαν οι Ερινύες έγραψε το πιο κάτω ποίημα για χάρη του. Το παραθέτω σε μετάφραση που βρήκα στο διαδίκτυο.

 

Tα φώτα όλο το βράδι είναι αναμμένα

Eδώ, όπου όλους επιτηρούν και τους φροντίζουν,

Kι εγώ, ένας βοσκός, ο Nικολής Λοΐζου,

Eπιθυμώ το σκοτάδι, γιατί εκεί

Είχα σιγουριά, ενώ τώρα η ματιά μου

Σκουντουφλά σε κρεββάτια, σαν λευκά σκόρπια λιθάρια,

και το σπιτικό μου νοσταλγώ, απόμακρο και κοιμισμένο

καθώς η νύχτα βαραίνει στους ώμους μου.

 

H όρασή μου ήταν καλή,

Καλύτερη από άλλους. Γευόμουν το κρασί και το ψωμί

Kαι το βρεγμένο αλώνι αναγνώριζα

Tο θέρος. Ήξερα να φυλάγομαι απ’ την οσμή

Tης αλεπούς μές στο λαβύρινθο του δάσους και της βλάστησης.

Ένιωθα τ’ άγγιγμα της καταχνιάς και της αναπνοής.

Όμως αισθήσεις δυνατές είχα μονάχα τέσσερις.

H πέμπτη μ’ έφερε κοντά στο θάνατο.

 

Oι στρατιώτες πρέπει να είχαν καλέσει

Mε τη λέξη που έπρεπε: Aλτ. Eπειδή δεν άκουσα

Ήμουν η αποτυχία τους, χαλαρωμένη στο έλεος

Του χειμωνιάτικου ουρανού, η σημαία της ήττας τους.

Mε τις πέντε αισθήσεις τους δεν γνώριζαν

Πως από εμένα έλειπε μια, κι έτσι έπρεπε να κτυπήσουν .

Kαι το ουράνιο τόξο θα πυροβολούσαν αν είχε

Ένα χρώμα λιγότερο από ό,τι διδάχτηκαν.

 

Eίπε ο Xριστός πως όταν ένα πρόβατο

χαθεί, δεν έχουν πια σημασία τα άλλα.

Σ’ αυτό το νοσοκομείο, όπου η ξένη ανάσα

Kρέμεται σαν φανάρι πάνω στο στιλβωμένο πάτωμα

Συνθλίβοντας όσους δεν έχουν ύπνο,

Kαταλαβαίνω πόσο πολύτιμο είναι το κάθε τι, πόσο ακριβό,

Aφού μπορεί να μην αγγίξω, να μυρίσω, να γευτώ, να ιδώ

Ποτέ ξανά, επειδή δεν μπόρεσα ν’ ακούσω.

Δυστυχώς γινόντουσαν και αυτά…

article-0-1B47037200000578-355_634x817.jpg

Η Mary, ήταν μια αξιολάτρευτη ελεφάντινά, που γεννήθηκε το 1894 και την σκότωσαν στις 13 Σεπτεμβρίου του 1916. Το άμοιρο ζωάκι, δούλευε για το διάσημο τσίρκο Sparks World Famous Shows μέχρι που στις 11 του Σεπτέμβρη, του 1916, ο υπεύθυνος του τσίρκου, προσέλαβε ένα άσχετο με το τσίρκο, προκειμένου να παρουσιάσει το show με τους ελέφαντες. Αυτός, εν αγνοία του, εξόργισε το ζώο που τον σκότωσε άθελα του. Ο κόσμος, εξοργίστηκε και ζήτησε να θανατωθεί το ζώο – δολοφόνος. Ο υπεύθυνος του τσίρκου, για να γλυτώσει από τον κόσμο, απαγχόνισε την ελεφάντινά, στις 13 του Σεπτέμβρη, μπροστά σε κοινό 3000 ατόμων που ζητωκραύγαζαν από χαρά… Να αναφέρω πως το ζωάκι ήταν κρεμασμένο 2 ώρες ώστε να ξεψυχήσει…

 

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: