Search

Της Iστορίας το περιθώριο

Μικρές ιστορίες που έμειναν θαμμένες..

Γεώργιος Γιαλλούρης: Ένας άγνωστος ληστής από την Τσάδα της Πάφου

tzapouras.jpg

Στα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας (1878-1960), το νησί μαστιζόταν από διάφορους ληστές και κακοποιούς οι οποίοι δρούσαν, κυρίως, σε μικρές κοινότητες, όπου η αστυνόμευση ήταν λιγοστή ή και ανύπαρκτη μερικές φορές. Στη επαρχία Πάφου, όπως διάβασα στον blog του κ. Φοίβου Σταυρίδη (1938-2012), το φαινόμενο ήταν πολύ έντονο αφού εκεί δρούσαν τα διάσημα “Χασαμπουλιά”. Εκτός από τα Χασαμπουλιά, στην περιοχή δρούσε και ο Γεώργιος Γιαλλούρης, όπου έμεινε στο περιθώριο της ιστορίας, αφού την φήμη την έλαβαν τα “Χασαμπουλιά”. Ο Γιαλλούρης καταγόταν από την Τσάδα της Πάφου και δρούσε σε διάφορα χωριά της επαρχίας. Αφού καταδιώχθηκε αρκετά, διέφυγε στην Κάλυμνο και μετά στην Βηρυτό, πριν εκδοθεί στις Κυπριακές αρχές και εκτελεστεί σε θάνατο, στις φυλακές του Σεραγίου, στη Λευκωσία. Ο Γιαλλούρης, ασχέτως πως ζούσε μια άσωτη ζωή και παρενοχλούσε τον κόσμο, εντούτοις, είχε την συμπάθεια του κόσμου και αυτό φαίνεται από διάφορες ποιητικές φυλλάδες που κυκλοφορούσαν την τότε εποχή. Παρακάτω, παρουσιάζω αυτούσια αποσπάσματα από ποιητικές φυλλάδες, που βρήκα στο blog του κ. Φοίβου Σταυρίδη.

 

Ο Χριστόδουλος Μ. Τζαπούρας (Κρήτου Τέρρα)

Στα χίλια οκτακόσια στα ενενήντα ένα

ό,τι γινεί γνωρίζω το, ρωτάτε με κι εμένα.

Επόνησα τα μάδια μου που το πολύν γραψίμιν,

να ιστορήσω τακτικά του Γιαλλουρκού την φήμην.

Πως είναι νέος νόστιμος αγγελοκαμωμένος

με το φαρμάκι της κουφής αλήθεια ζυμωμένος.

 

Κυριάκος Παπαδόπουλος (Αρακαπά)

Θε ν’ αρχινήσω σιγανά δια να τραγουδήσω,

του Γιαλλουρκού τα πάθη του να σας τα ιστορήσω.

Όπως είναι ο ουρανός με τα άστρα στολισμένος

και το Γιαλλούρην έτσι ήτο εις τον κόσμον ξακουσμένος.

Τόσον που ακούστηκεν εις όλην την οικουμένην,

μα την ζωήν του είχεν την πάντα ’ποφασισμένην.

……………………………………………………………..

Όταν τον επερνούσασιν από την Λευκωσίαν

δεν εχώρεν η αγορά που την πολλοκοσμίαν.

Πολλοί τον ελυπήθησαν γιατ’ είχεν νοστιμάδες,

μαζεύθη κόσμος άμετρος, άνω τες δυο χιλιάδες.

…………………………………………………………………..

Πολλά τον ελυπήθηκα, έρχεται μου να κλάψω,

τρία μερόνυκτα ’καμα την λύπην του να γράψω.

Είχεν αγγελικόν κορμί, πολλοί τον επαινούσιν,

ποτέ μου δεν τον ήξευρα, άλλοι μου το λαλούσιν.

papadopoulos.jpg

 

Η ποντικοπαγίδα της Agatha Christie

timthumb.jpeg

Η θεατρική παράσταση “The Mousetrap” είναι ένα έργο μυστηρίου, γραμμένο από την Agatha Christie, που βασίζεται σε πραγματική ιστορία και συγκεκριμένα στον θάνατο του Dennis O’Neill, ενός αγοριού που πέθανε στο Shropshire της Αγγλιάς, ζώντας σε μια ανάδοχη οικογένεια. Το εν λόγω έργο, κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ αφού είναι το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του θεάτρου αφού παίζεται συνεχώς στο London’s West End από τις 25 Νοεμβρίου του 1952. Το έργο ξεκίνησε σαν σκετσάκι στο ραδιόφωνο, στις 30 Μαΐου 1947, με τον τίτλο “Three Blind Mice” και μετέπειτα πήγε στο σανίδι. Το σημερινό του όνομα, “The Mousetrap”, το πήρε μετέπειτα από μια φράση του θεατρικού έργου “Hamlet” του William Shakespeare. Η υπόθεση του έργου εξελίσσεται σε μια πανσιόν, όπου 7 άνθρωποι αποκλείονται μέσα λόγω χιονόπτωσης. Ένας εξ’ αυτών είναι ο δολοφόνος ο οποίος είναι ιδιαιτέρα έξυπνος. Το έργο τελειώνει πάντοτε με την παράκληση των ηθοποιών, να μην αποκαλύψουν τον δολοφόνο φεύγοντας από την αίθουσα. Το θεατρικό έργο παίζεται για πάνω από 60 χρόνια και γοητεύει ακόμα τα πλήθη ασχέτως πως η  Agatha Christie του έδινε μονάχα 8 βδομάδες πριν το βαρεθεί ο κόσμος. Κλείνοντας να αναφέρω πως το συγκεκριμένο έργο έχει μεταφραστεί σε πάνω από 50 γλώσσες.

Γιατί οι Ισπανοί μασεύκουν;

spain-economy.jpg

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι, ο λόγος που Ισπανοί μιλάνε με ψευδισμό, το οφείλουν στον βασιλιά Peter of Castile (1334 – 1369) ο οποίος είχε το εν λόγω πρόβλημα στην ομιλία του και ανάγκαζε τον λαό να μιλάει έτσι προκειμένου να μην το κοροϊδεύουν!!! Αν και σαν ιστορία ακούγεται ωραία, εντούτοις είναι ψέμα, αφού ο ψευδισμός στην ομιλία των Ισπανών, εμφανίστηκε τον 16ον αιώνα σε αντίθεση με τον Peter of Castile που έζησε τον 14ον. Πέραν αυτού ουδέποτε υπήρξαν ιστορικές απόδειξης για αυτή την ευφάνταστη ιστορία. Άλλωστε, ο ψευδισμός στους Ισπανούς, όπως διάβασα στο site www.castellano.gr (φόρουμ Ισπανικής γλώσσας) είναι προϊόν φυσικής γλωσσικής και φθογγολογικής εξέλιξης, όπως άλλωστε και σε πολλές ακόμα γλώσσες (Ελληνικά, Αγγλικά, Ισλανδικά, Αλβανικά). Πέραν αυτών, το ψευδισμό στην ομιλία των Ισπανών δεν τον συναντάς σε όλες τις περιοχές της Ισπανίας αλλά σε μερικές. Κλείνοντας να αναφέρω πως υπάρχουν πολλοί που λένε πως δεν ήταν ο Peter of Castile που είχε τον ψευδισμό αλλά ο Philip II (1527 – 1598) έτσι ώστε να συμπίπτει με τον 16ον αιώνα!!!

Από βιβλίο “Tα Κυπριακά” του Αθανάσιου Σακελλάριου – 1891

Μάσσεμα – το μασεύειν, τραυλίζειν

Μασσεύκω και μασσώ – τραυλίζω, ψευδίζω, εμάσευκα, αορ. Εμάσεψα –

Παράδειγμα:

‘ς τα καλά καθούμενα τούτος εμάσσεψεν!!

 

mspain.gif

Η αγάπη δεν πεθαίνει έτσι απλά…

Red-Roses-beautiful-Arrangment.jpg

Ο Jack Benny, που το πραγματικό του όνομα ήταν Benjamin Kubelsky, ήταν ένας Αμερικανός ραδιοφωνικός παραγωγός που γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1894, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου και πέθανε στις 26 Δεκεμβρίου του 1974. Ο Benny ήταν πάντα ρομαντικός και βαθιά ερωτευμένος με την σύζυγο του, έτσι όταν ένιωσε πως ερχόταν το τέλος του, αφού τον ταλαιπωρούσε ο καρκίνος, συμφώνησε με τον ανθοπώλη της γειτονιάς, προπληρώνοντας μάλιστα, ώστε να στέλνει καθημερινά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στην σύζυγο του, μέχρι να πεθάνει και αυτή. Η σύζυγος του, Mary Livingstone, αν και είπε στον ανθοπώλη ότι δεν χρειάζεται να στέλνει καθημερινά το λουλούδι αυτός τήρησε την συμφωνία με τον Jack Benny και συνέχισε να της στέλνει ως ένδειξη της αγάπης και της αφοσίωσης που της είχε. Η Mary Livingstone, που πέθανε 9 χρόνια αργότερα, στις 30 Ιουνίου του 1983, έλαβε πέραν των 3 χιλιάδων λουλουδιών…

Μπυρο – τσουνάμι…

Beer_flood2.jpg

Αν και ο περισσότερος κόσμος θα θεωρούσε την ζυθο-πλημύρα σαν “μάννα εξ ουρανού”, εντούτοις υπήρξε τραγικότατο γεγονός στην ιστορία του Λονδίνου αφού σύμφωνα με το βιβλίο του Michael I. Greenberg, Disaster! A Compendium Of Terrorist, Natural, And Man-Made Catastrophes από την ζυθο-πλημύρα, πέθαναν 8 άτομα εκ των οποίων τα 3 ήταν μωρά κάτω των 5 ετών. Το μοιραίο γεγονός έγινε στις 17 Οκτωβρίου του 1814, στην ενορία του St. Giles του Λονδίνου, στις εγκαταστάσεις της εταιρείας Horse Shoe Brewery (1764), που παρήγαγε κυρίως μαύρη μπύρα. Το πρόβλημα ξεκίνησε από μια τεράστια δεξαμενή, 610.000 χιλιάδων λίτρων, όπου για άγνωστους λόγους κρέπαρε, χύνοντας στους δρόμους την μαύρη μπύρα. Στο διάβα της, παράσυρε και  άλλες δεξαμενές, μικρότερες, έτσι στον δρόμο υπήρχαν περισσότερα από 1.470.000 εκατομμύρια λίτρα μπύρας. Όπως προανέφερα, αυτό ακούγεται σαν αστείο όμως δεν ήταν αφού εκτός από τα άτομα που σκότωσε, πλημύρισαν πολλά υποστατικά και κατέστρεψε ολοσχερώς 2 σπίτια. Η εταιρεία οδηγήθηκε άμεσα στα δικαστήρια αλλά αθωώθηκε από τον δικαστή και τους ενόρκους αφού θεωρήθηκε ως ατύχημα. Πέραν του γεγονότος, η εταιρεία ζήτησε οικονομική βοήθεια από την κοινότητα, αφού βρέθηκε σε δεινή οικονομική κατάσταση, κάτι που δεν ξεπέρασε ποτέ, αφού το 1922 το ζυθοποιείο έκλεισε οριστικά και στην θέση του ανεγέρθηκε ένα θέατρο. Κλείνοντας να αναφέρω πως πολλές μπυραρίες γιορτάζουν το συγκεκριμένο γεγονός πίνοντάς μπύρες μέχρι σκασμού!!!

H βρεφοδόχος και τα εγκαταλελειμμένα βρέφη

ScannedImage-4.jpg

Την  δεκαετία του 50’, στην Ελλάδα, πολλά παιδιά εγκαταλείπονταν από τους γονείς τους, σε ένα ειδικά διαμορφωμένο κουτί, που ονομαζόταν βρεφοδόχος, αφού, δυστυχώς, δεν μπορούσαν να τα μεγαλώσουν. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις όπου η βρεφοδόχος ήταν ήδη γεμάτη και άφηναν τα βρέφη στα σκαλιά. Οι κυριότεροι λόγοι που συνέβαινε αυτό, ήταν κυρίως η φτώχια των ζευγαριών αλλά και άλλοι λόγοι όπως για παράδειγμα το παιδί να ήταν εξώγαμο γεγονός ντροπιαστικό για την εποχή. Αν και αυτή η πράξη ακούγεται πολύ ακραία σήμερα, την τότε εποχή, ήταν κάπως συνηθισμένη και η βρεφοδόχος ήταν μια πολύ καλή λύση, αφού πρόσφερε σ’ αυτούς τους ανθρώπους την ανωνυμία. Η βρεφοδόχος, βρισκόταν στους εξωτερικούς τοίχους των βρεφοκομείων και μέσα μπορούσε να φορέσει μέχρι και 2 μωρά. Το βρεφοκομείο, που είχε τα περισσότερα μωρά, ήταν τον δημοτικό βρεφοκομείο Αθηνών, το οποίο ιδρύθηκε το 1874 με σκοπό την περίθαλψη των εγκαταλελειμμένων μωρών. Δυστυχώς, πολλά μωρά, δεν κατάφεραν να σωθούν ούτε από τα βρεφοκομεία, αφού όπως αναγράφει στο βιβλίο της η Βούλα Παπαϊωάννου, “Λεύκωμα ζωής”, μόνο την τριετή 1947 με 1950, στο δημοτικό βρεφοκομείο Αθηνών, πέθαναν 230 μωρά στο σύνολο, λόγω της έλλειψης φαρμάκων αλλά και άλλων μέσων. Όσον αφορά τις φωτογραφίες είναι από την συλλογή του βιβλίου σε συνεργασία με το μουσείο Μπενάκη. Κλείνοντας, θα παραθέσω το ορισμό που είχε η μεγάλη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια για την λέξη βρεφοδόχος

«κιβώτιον ευμέγεθες δυνάμενον να χωρεί έως δύο βρέφη εξηπλωμένα. Το τοιούτον εντοιχίζεται παρά την εξώθυραν των βρεφοκομείων, προς τον σκοπόν να εκτίθενται εν αυτώ κρυφά τα δι’ ένα οιονδήποτε λόγον απορριπτόμενα ή εγκαταλειπόμενα νεογνά ή βρέφη. Ως δε ήθελεν αποτεθεί εκεί το παιδίον, αυτόματος ηλεκτρικός κώδων αγγέλλει την πράξιν ταύτην της εγκαταλείψεως».

 

Από τους βοσκούς μέχρι τις λιμουζίνες!

fbposto52.png

Η λέξη limousine, που σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Γεώργιου Μπαμπινιώτη, πρωτοεμφανίζεται το 1841, προέρχεται από μια περιοχή στην Γαλλία που φέρει το όνομα Limousin. Ο λόγος που η συγκεκριμένη περιοχή πήρε αυτό το όνομα, το οφείλει στον μανδύα – πανωφόρι, που φορούσαν οι βοσκοί στην εν λόγω περιοχή. Η πρώτη λιμουζίνα-αυτοκίνητο, που σχεδιάστηκε το 1902, ήταν με σκέπαστρο, έτσι την ονόμασαν limousine από τον μανδύα που φορούσαν οι βοσκοί. Αρχικά, αυτά τα αυτοκίνητα, μετέφεραν κυρίως μεγάλες μουσικές μπάντες, με τον εξοπλισμό τους, όπως για παράδειγμα την μπάντα του Glenn Miller ή του Benny Goodman όπως αναφέρει ο Michael L. Bromley στο βιβλίο του “The Story of the Limousine”. Πολύ αργότερα η λέξη πήρε την σημασία του πολυτελούς αυτοκινήτου. Κλείνοντας το κείμενο να αναφέρω ότι υπάρχει ένα είδος βοοειδών, με ιδιαίτερη μυϊκή διάπλαση, που έχει την ονομασία Limousin cattle, όπου και αυτά πήραν το όνομα τους από την εν λόγω περιοχή.

Ζιγκουάλα…

YMNOS12.jpg

Ξεκινώντας πάντοτε απ’ την αρχή, η Σιγκουάλα (Singoalla) και όχι Ζιγκουάλα, ήταν μια Σουηδική νουβέλα που κυκλοφόρησε το 1857 από τον Σουηδό συγγραφέα Viktor Rydberg. Το συγκεκριμένο βιβλίο, που κυκλοφόρησε στην Ευρώπη με το όνομα “The Wind Is My Lover”, ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα τον συνθέτη  Gunnar de Frumerie, που σύνθεσε μια όπερα αλλά και τον σκηνοθέτη Christian-Jaque, που το 1949 κυκλοφόρησε την ταινία Singoalla, με πρωταγωνιστές τους Viveca Lindfors και Alf Kjellin. Την εν λόγω ταινία, την είδε ο Καζαντζίδης και από εκεί του ήρθε η ιδέα του τραγουδιού. Ο Νίκος Μουρκάκος, που έγραψε τους στίχους, δεν του άρεσε το Σιγκουάλα και το έκανε Ζιγκουάλα, για να είναι πιο εύηχο. Για μουσικούς λόγους να αναφέρω πως το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Στέλιου Καζαντζίδη. Κλείνοντας να αναφέρω πως εκτός του τραγουδιού του Καζαντζίδη, τραγούδι για την Ζιγκουάλα είχε και ο Μανώλης Χιώτης, σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη.

 

Στέλιος Καζαντζίδης

Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα

εισ’ ο ήλιος το φεγγάρι και το φως μου

μονάκριβο στολίδι είσαι του κόσμου

μελαχρινή ομορφιά μου παντοτινή χαρά μου

Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα

 

Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα

πες μου ποιο είναι το πικρό παράπονό σου

αν μου φύγεις δε θ’ αντέξω στο χαμό σου

μελαχρινή ομορφιά μου παντοτινή χαρά μου

Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα

 

Μανώλης Χιώτης    

Ζιγκουάλα μου γλυκιά,

Ζιγκουάλα ξελογιάστρα,

σαν μου ρίξεις μια ματιά

σβήνω όπως σβήνουν τ’ άστρα.

 

Έχεις δυο μάτια μαγικά,

γλυκά και μαύρα,

μου έχουν βάλει στην καρδιά

φωτιά και λαύρα.

 

Ζιγκουάλα, σ’ αγαπώ,

Ζιγκουάλα, σε λατρεύω,

της φωνής σου τον σκοπό

και τα χείλη σου γυρεύω.

 

Θέλω απόψε, ως το πρωί

να σε φιλήσω,

και στην θερμή σου αγκαλιά

να ξεψυχήσω.

 

Ζιγκουάλα μου γλυκιά,

Ζιγκουάλα ξελογιάστρα,

σαν μου ρίξεις μια ματιά

σβήνω όπως σβήνουν τ’ άστρα,

σβήνω όπως σβήνουν τ’ άστρα.

 

 

 

 

Ππέσε τζιμίχου γιατί εννάρτει ο κκουλλάς…

330px-Goya_-_Que_viene_el_coco_(Here_Comes_the_Bogey-Man).jpg

Ο κκουλλάς είναι ένα μυθικό πλάσμα, που υπάρχει, σχεδόν, σε όλα τα κράτη του κόσμου και είναι μια απρόσωπη ενσάρκωση του τρόμου. Οι γονείς, χρησιμοποιούσαν αυτό το μυθικό πλάσμα, που υποτίθεται ήταν άγριο, ασχέτως πως δεν είχε κάποια συγκεκριμένη εμφάνιση, προκειμένου να φοβίσουν τα παιδιά, είτε γιατί ήταν άτακτα, είτε γιατί δεν κοιμόντουσαν κ.τ.λ. Αυτό το πλάσμα εμφανίζεται σε πολλά κράτη, με διάφορες ονομασίες όπως για παράδειγμα στην Αγγλία ως boogeyman και στην Ελλάδα σαν μπαμπούλας. Σε πολλές χώρες, ο κκουλλάς, υποτίθεται πως έκλεβε από την μάνα τους, όσα παιδιά ήταν άτακτα, κάτι που έκανε τα παιδιά να φοβούνται ιδιαίτερα. Σήμερα, οι γονείς, δεν χρησιμοποιούν ιδιαίτερα τον κκουλλά γιατί οι παιδοψυχίατροι δεν το συστήνουν.

 

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: