Search

Της Iστορίας το περιθώριο

Μικρές ιστορίες που έμειναν θαμμένες..

Η σχέση του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με την Κύπρο

Desdemona's_Tower,_Famagusta_-1900-_-_TIMEA.jpg

Η σχέση του διάσημου συγγραφέα Ουίλιαμ Σαίξπηρ (1564 – 1616) με την Κύπρο, έχει να κάνει με το έργο του “Οθέλλος”, όπου η πλοκή του διαδραματίστηκε στο νησί μας. Η τραγωδία γράφτηκε το 1603  και ήταν βασισμένη στο έργο του Giovanni Battista Giraldi, “Un Capitano Moro” (1565).

Αν και στο έργο του δεν αναγράφει ακριβής τοποθεσία, αλλά αναφέρει αόριστα “σε ένα λιμάνι στην Κύπρο”, γρήγορα ταυτίστηκε με το λιμάνι της Αμμοχώστου και το κάστρο που είχε δίπλα, λόγω της σημαντικότητας που είχε το εν λόγω λιμάνι κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας.

Το κάστρο, που σήμερα λέγεται “πύργος του Οθέλλου”, “κάστρο της θάλασσας”, αλλά και “πύργος της Δυσδαιμόνας”, κτίστηκε τον 14ον αιώνα από τους Λουζινιανούς για την προάσπιση του λιμανιού της Αμμοχώστου. Βρισκόταν στην ανατολική πλευρά  της παλιάς πόλης, ανάμεσα στην πύλη της θάλασσάς και τον προμαχώνα Διαμάντε. Αποτελεί ένα από τα ελάχιστα τμήματα της οχύρωσης της Αμμοχώστου, της εποχής των Λουζινιανών, που έχουν διασωθεί.

Η τραγωδία “Οθέλλος” αναφερόταν σε ένα μαύρο στρατηγό της Βενετίας, τον Οθέλλο, που παντρεύτηκε την Δυσδαιμόνα χωρίς την άδεια του πατέρα της Βραβάντιου. Ο Ιάγος, ένας κακόβουλος στρατιώτης, που ήθελε να προαχθεί, αποφάσισε να δηλητηριάσει την σχέση του Οθέλλου με την Δυσδαιμόνα, αφού ο Οθέλλος προωθούσε τον Κάσσιο αντί αυτόν.

Ο Οθέλλος τελικά στέλνεται στην Κύπρο για να πολεμήσει τους Τούρκους, μαζί με την Δυσδαιμόνα, τον Κάσσιο, τον Ιάγο και την Αιμιλία που ήταν η γυναίκα του τελευταίου. Ο Ιαγός τελικά καταφέρνει το ρήγμα στην σχέση του Οθέλλου με την Δυσδαιμόνα λέγοντας του ότι η γυναίκα του τον απατά με τον Κάσσιο. Ο Οθέλλος, απογοητευμένος από την Δυσδαιμόνα, την σκοτώνει πριν η Αιμιλία του εκμυστηρευτεί την πραγματική αλήθεια. Ο Οθέλλος, κυριευμένος από τις τύψεις αυτοκτονεί και η Αιμιλία δολοφονείται από τον Ιάγο.

Σύμφωνα με ιστορικούς, το πρόσωπο που ενέπνευσε τον διάσημο συγγραφέα ήταν ο Χριστόφορος Μόρο, ο Ενετός διοικητής της Αμμοχώστου από το 1506 μέχρι το 1508, του οποίου η γυναίκα του πράγματι πέθανε στην Αμμόχωστο.

Η λέξη moro, έχει 2 έννοιες, μουριά και Μαυριτανός και το οικόσημο του Χριστόφορου Μόρο είχε 3 μαύρα μούρα. Η διπλή έννοια της λέξης, πιθανόν να μπέρδεψε τον συγγραφέα, σύμφωνα με τους ειδικούς και να πίστεψε ότι ο Μόρο ήταν μελαμψός. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να τεκμηριωθεί αφού πολλοί πιστεύουν το έργο γράφτηκε για ένα άλλο Ενετό, τον Φραγκίσκο ντε Σέσσα, γνωστός ως “Μαύρος Καπετάνιος”, που υπηρετούσε στην Αμμόχωστο και συνελήφθη το 1544 και στάλθηκε στην Βενετία.

p.txtdownload1920px-Famagusta_01-2017_img26_city_walls_Othello_Towerrx_Shakespeare_Droeshout_1623

Advertisements

Τίποτα

REU-GREECE_.jpg

Τίποτα δεν είμαστε στην ζωή,
τίποτα απολύτως.
Μια μικρή φυσαλίδα,
σε ένα τεράστιο κύμα,
σε μια αέναη θάλασσα. 
Τίποτα..
Φεύγουμε χωρίς ειδοποίηση,
απροετοίμαστοι.
Ούτε σ’ αγαπώ δεν της είπα
Το κρατούσα για μετά…

Μεν στέκεσαι σαν τον βλάμπουρον!

maxresdefault.jpg

Το φλάμπουρο, κυριολεκτικά, είναι η σημαία και προέρχεται από την λατινική λέξη flammula αν και βρήκα και την λέξη flamburum. Στην Κύπρο δεν λέμε φλάμπουρο αλλά βλάμπουρο.

Παλαιότερα, στην Κύπρο, ο βλάμπουρος είχε μια άλλη σημασία. Ήταν ο ράβδος, που συνήθως ήταν 2-3 μέτρα, όπου πάνω έδεναν παλιόρουχα και άλλα κουρέλια. Αυτό έμοιαζε με σκιάχτρο έτσι ο βλάμπουρος γρήγορα απέκτησε και την σημασία του σκιάχτρου.

Οι βλάμπουροι στήνονταν σε διάφορα χωράφια, θέλοντας να δείξουν πως εκεί απαγορεύονταν η βόσκησής των ζώων, έτσι τα χωράφια που είχαν βλάμπουρους λέγονταν βλαμπουρισμένα και τα άλλα αβλαμπούριστα.

Πέραν της σημασίας αυτής, σε κυπριακά άσματα θα βρεις την λέξη βλάμπουρος να δηλώνει την σημαία ή και το σώμα στρατού.

“μ’ εξηνταπέντε βλάμπουρους των εκατός σιλιάδων”

Παρακάτω, παραθέτω ένα κλέφτικο τραγούδι που χρησιμοποιεί την λέξη φλάμπουρο με την σημασία της σημαίας αλλά και ένα ποίημα του Γ. Ρίτσου.

“Εγώ μ΄ ο γέρος Όλυμπος, στο κόσμο ξακουσμένος

Έχω σαράντα δυο κορφές κ΄ εξήντα δυο βρυσούλες

Κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε κλαδί και κλέφτης

{…….}

Πούταν στους κάμπους φλάμπουρο και στις κορφές μπαϊράκι”

 

Γ. Ρίτσος – Απροσάρμοστοι

 

“Τότε να ονειρευόμαστε μιαν αλλαγή κ’ ευθύς ξανά

να σκύβουμε, σκλάβοι χλωμοί, σε ιερή λατρεία του πόνου,

τις ήττες ν’ ανεμίζουμε φλάμπουρα νίκης φωτεινά

κι αξιοπρεπώς να παίρνουμε το λάχτισμα και του όνου.”

scarecrow-bowing-clip-art_fskiaxtro-1d0f04d1c06edc0a47e68e7068bbe1690

Ο Διενής Ακρίτα: Ακριτικό τραγούδι

004 (4).JPG

Τα ακριτικά τραγούδια θεωρούνται τα πρώτα δείγματα δημοτικής και προφορικής ποίησης με απώτερες ρίζες τον 9ο και 10ο αιώνα μ.Χ. Τα ποιήματα αφηγούνταν τις μακροχρόνιες βυζαντινοαραβικές συγκρούσεις που γίνονταν για τον έλεγχο διαφόρων περιοχών στην Μεσόγειο.

Οι μεγάλες μάχες μεταξύ των 2 θρησκειών, Χριστιανών και μουσουλμάνων Αράβων ή Σαρακηνών, γέννησε τις ανάγκες μιας λαϊκής προφορικής αφηγηματικής ποίησης που αποτύπωνε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα πρόσωπα και τα γεγονότα των αγώνων. Το πρώτο έμμετρο επικό/μυθιστορηματικό έργο θεωρείται πως είναι ο Διγενής Ακρίτας του οποίο το έργο έδωσε έναυσμα για πολλά άλλα ακριτικά τραγούδια.

Στην Κύπρο οι χωρικοί πίστευαν ότι ο Διγενής ήταν πραγματικό πρόσωπο γι’ αυτό και το πρόσωπο του έχει συνδυαστεί με πάρα πολλούς μύθους και παραδώσεις.

Διενής Ακρίτας

Ο Διενής ψυχομασεί σε σίερα* παλάδκια,

σε σίερα παπλώματα, σε σίερα κρεβάδκια·

π’ αππ’ έξω τριγυρκάσαν τον τρακόσια παλλικάρκα,

θέλουν να μπούσιν να τον δουν τζ’ ακόμα κροφοούνται.*

Έναν κοντόν, κοντούτσικον, τζαι χαμηλοβρακάτον,*

κλωτσιάν της πόρτας έδωκεν, μπαίννει τζαι σαιρετά τον.

–Ώρα καλή σου, Διενή, καλόν στην αφεγκιάν σου˙

αππ’ έξω τριγυρκάσαν σε τρακόσια παλλικάρκα,

θέλουν να μπούσιν να σε δουν τζ’ ακόμα κροφοούνται.

Που τ’ αγρικά ο Διενής, παίρνει τα τζ’ εσηκώστην˙

σύρνει τραπέζιν άρκυρον, φεντζάνιν τζαι τζερνά τους.

–Εμείς εν ήρταμεν εδώ να φάμεν, γιά να πκιούμεν.

–Τρώτ’ άρκοντες, τζαι πίννετε τζ’ εγιώ να σας ξηούμαι.*

Έτυσεν να γυρίσετε της Αραπκιάς τα μέρη,

που ’ν το τριόλιν* πιθαμήν τζαι το αγκάθθιν πήχη;

Μονονυχτού* τα γύρισα μόνος τζαι μανιχός μου

τζ’ εννιά πολέμους έκαμα, ζύιν του μεσανύχτου,*

τζ’ εννιά βουρκούδκια* ’έμωσα,* ούλλον μούττες τζαι γλώσσες,

οι μούττες έν τους δράκοντες τζι οι γλώσσες έν τους λιόντες.

Ετσά το χάραμαν του φου, το γέννημαν του ήλιου,

τζαι μια κουφή ευρέθηκεν με πέντε τζεφαλάες,

πέντε καμάρες μου ’δειξεν, πέντε φαρμακωμένες,

τζαι μιαν σπαθκιάν-ι-ξαπολώ της μεσατζής καμάρας

’πού το φαρμάτζιν το πολλύν, εδίψασεν ο μαύρος.*

Εις τον Αβράτην* έτρεξα τον μαύρον να δκιακλύσω.*

Τζει μέσ’ έν ο Σαρατζηνός, που εννά σαιρετήσω˙

στέκουμαι, δκιαλοΐζουμαι* πώς να τον σαιρετήσω.

Άτε ας τον σαιρετήσουμεν σγοιον* πρέπει, σγοιον αξίζει.

–Ώρα καλή Σαρατζηνέ, τυρίν σαρατζιασμένον·*

Εγιώ γλυκοσαιρέτουν τον, τζείνος ραβκιές* με λάμνει.

–Εις τες ραβκιές που μ’ αχτυπάς, φαίνεσταί μου, νικώ σε.

Εψήλωσεν το σέριν του, πως εννά μ’ αχτυπήσει,

τρεις πιθαμές το σίερον, ξύλον όσον τζ’ εκράτουν,

μιαν κονταρκάν τού ξαπολώ ’πού κάτω στην μουσκάλην

τζ’ εννιά παΐδκια του ’κοψα τζαι τρεις κρυφοτζεντήτες.*

Εξέην τ’ άχος* της ραβκιάς όσον εξήντα μίλια.

Άρκοντες έν που τρώασιν, άρκοντες έν που πίνναν,

τζ’ εγύραν τα τραπέζια τους, τσακκίστηκαν ποτήρκα,

ως τζαι τα προτσομάσαιρα* στους ουρανούς εβκήκαν.

Σηκώννουνται οι άρκοντες τζαι βάλλουν τον σταυρόν τους.

–Κάπου στράφτει, κάπου βροντά, κάπου χαλάζιν ρίβκει,

κάπου Θεός εθέλησεν τζι εννά μας προυμουττίσει.*

Τζει μέσ’ έν ο Σιλιοπαππούς,* απού τα ξέρει ούλλα.

–Μήτε στράφτει, μήτε βροντά, μήτε χαλάζιν ρίβκει,

μήτ’ ο Θεός εθέλησεν, για να μας προυμουττίσει·

έν κονταρκά του Διενή τζι αλλοί τον που την έφαν.

Ο λόος εν ετέλειωσεν, η ξήησή* τους που ’χαν,

τζαι νά σου τον Σαρατζηνόν στην πόρταν κουμπημένον.

Ό,τι* τον είαν* άρκοντες επροσηκώθηκάν* του.

–Τρώτ’, άρκοντες, τζαι πίννετε τζι εγιώ να σας ξηούμαι.

Εις τον Αβράτην έβλεπα* τώρα τριάντα γρόνους,

μήτε σσυλλίν εδκιάλλαξεν,* μήτε σιλϊονάτζιν·*

έναν κοντόν, κοντούτσικον τζαι χαμηλοβρακάτον,

τσιμπίν* αναρκοδόντικον* τζαι μαυρομουστακάτον,

στην σέλλαν του μαυρούλλη μου ’κόμα χωρεί αλλόναν,

εις τον Αβράτην έτρεξεν τον μαύρον να δκιακλύσει˙

τζείνος γλυκοσαιρέταν με, εγιώ ραβκιές τον λάμνω.

Τζ’ επολοήθην τζ’ είπεν μου με τα γλυτζά του σείλη˙

–Εις τες ραβκιές που μ’ αχτυπάς, φαίνεσταί μου, νικώ σε.

Τρεις πιθαμές το σίερον, ξύλον όσον εκράτεν,

τζι εψήλωσα το σέριν μου, πως εννά τ’ αχτυπήσω˙

μιαν κονταρκάν μού ξαπολά ’πού κάτω στην μουσκάλην

τζι εννιά παΐδκια μου ’κοψεν τζαι τρεις κρυφοτζεντήτες·

αν δεν πιστεύκετ’ άρκοντες, ανούτε* να τους δείτε˙

εμπάτε σίλιοι απ’ ομπρός τζαι σίλιοι από πίσω,

σηκούτε την κουτάλαν* μου, να δείτε την τομήν μου.

Μπαίννουσιν σίλιοι απ’ ομπρός τζαι σίλιοι από πίσω,

σηκώννουν την κουτάλαν του, να δούσιν την τομήν του

τζαι ’πού τον πόνον τον πολλύν εξέην η ψυσή του.

Πιθανές άγνωστες λέξεις

* σίερον, το: σίδερο˙ εδώ ως επίθετο, σιδερένιος

* κροφοούμαι: διστάζω, φοβάμαι λίγο

* χαμηλοβρακάτος: αυτός που φορά μεγάλη βράκα (η οποία και φτάνει χαμηλά στα πόδια)

* ξηούμαι: εξηγώ, (εδώ) περιγράφω, εξιστορώ

* τριόλιν, το: τριβόλι

* μονονυχτού: μέσα σε μια νύχτα

* ζύιν του μεσανύχτου: ακριβώς στα μεσάνυχτα

* βουρκούιν, το: μικρή βούρκα, δερμάτινο σακίδιο μέσα στο οποίο οι βοσκοί, οι γεωργοί κ.λ.π. έβαζαν την τροφή

* (γ)έμωσα: γέμισα

* μαύρος, ο: άλογο

* Αβράτης, ο: ο ποταμός Ευφράτης

* δκιακλύζω: ξεπλένω, λούζω, καθαρίζω

* δκιαλοΐζουμαι: σκέφτομαι, συλλογίζομαι

* σγοιον: όπως, καθώς

* σαρατζιασμένος: φαγωμένος από το σαράκι

* ραβκιά, η: ραβδιά, ραβδισμός

* κρυφοτζεντήτες, οι: οι σπόνδυλοι

* εξέην τ’ άχος: ακούστηκε ο ήχος

* προτσομάσαιρα, τα: μαχαιροπίρουνα

* προυμουττίζω: πέφτω με τη μύτη προς τα κάτω, μπρούμυτα

* Σιλιοπαππούς, ο: ο γερο-Φιλόπαππος, αρχηγός των απελατών στο μεσαιωνικό έπος-μυθιστόρημα του Διγενή

* ξήησις, η: ερμηνεία, (εδώ) διήγηση, εξιστόρηση

* ό,τι: μόλις

* είαν: είδαν

* προσηκώννο(υ)μαι: σηκώνομαι από τη θέση μου, για να τιμήσω κάποιον

* βλέπω: επιβλέπω, εποπτεύω

* δκιαλλάσσω: εμφανίζομαι

* σιλϊονάτζιν, το: μικρό χελιδόνι

* τσιμπίν: λιγάκι

* αναρκοδόντικος: με αραιά δόντια

* ανούτε: σηκωθείτε

* κουτάλα, η: βραχίονας, χέρι

** Οι άγνωστες λέξεις, όπως είναι διατυπωμένες έτσι, είναι παρμένες από το βιβλίο “Κείμενα Κυπριακής Λογοτεχνίας Τόμος Α”.

*** Το ποίημα στην συγκεκριμένη μορφή (υπάρχουν και άλλες μορφές του εν λόγω ποιήματος) είναι από το βιβλίο του Κ. Π. Χατζηιωάννου, “Κυπριακά Διαλεκτικά Κείμενα”.

maxresdefault (1)ByzantinischeMusik1028 (6)maxresdefaultbyzantines army

Δοξάζω σε Αη Μηνά – Ποίημα του Δημήτρη Ηλιάκκου

11057448_1578174159098727_3100439021845829605_n.jpg

Το παρακάτω ποίημα το είχαμε δημοσιεύσει και παλαιότερα αλλά μιας και σήμερα είναι η μέρα του Αγίου το δημοσιεύουμε εκ νέου.

Στο τέλος του ποιήματος προσθέσα και βίντεο με τον ίδιο τον Δημήτρη (Μήτρο) Ηλιάκκο να το απαγγέλει σαν καλεσμένος μιας παραδοσιακής εκπομπής.

Δοξάζω σε Αη Μηνά 
πούσιεις γυρώ γυρώ βουνά
τζιαί κάθεσαι στην μέση. ..
τζιειπάνω τζιεί στον ουρανό
έχω τζι’εγιώ μια θέση..
εν τζι’ο παράδεισος καλός
μα μέναν εν μου ππέφτει λός
όπου η ψυσιή βαρέσει. ..

Τζι’άνοιξε τα επουράνια
τζιαι τράβησε με πάνω
τζιεί που’να πάμεν ούλλοι μας
τζι’εγιώ άμα πεθάνω. .
λαλεί μου έλα δά να δεις
τζιαι να σκεφτείς να κρίνεις
στην γη είσαι προσωρινός
δαπάνω εν’που να μείνεις

Ανοίει μια καμαρόπορτα
δοξάζω σε Θεέ μου. .
Έτσι ομορκιές κάτω στην γη
εγιών’ειδα ποττέ μου
τρέχουν νερά πετούν πουλιά
Άγγελοι εν’που τα κάμαν;
παράδεισο που τον λαλούν
εν όνομα τζιαι πράμαν

Που μιαν αρσέραν έρεξα
μαύρη κατράν πισσούρι
ευτύς ε’ανατρίσιασα
έπιαμε το φαούρι..
Απαναγία μου λαλώ
ηντα τούτος ο τόπος
άμα το καλοσκέφτηκα
η κόλαση αλόπως. …

Πετάσσουμ’έξω μονομιάς
τον Άγιο ηβρίσκω
λαλώ του έπαρμε ποτζιεί
δαμέσα εν μινήσκω. ..
λαλεί μου εν πουλλόου σας
το που εν που’να πάτε
τζιαι ότι κάμνετε στην γη
που τζιείνον εξαρτάται

Παράδεισο ο δίκαιος
στην κόλαση ο κλέφτης
είπα τζι’εγιώ πουμέσα μου
όπως ηστρώσεις. …ππέφτεις

*Το ποίημα γράφτηκε έξω από το μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Βάβλα
το 1996.

 

 

Παιχνίδια δεν είχαμε

Adam_Diston_Cutting_a_sunbeam_1886.jpg

Παιχνίδια δεν είχαμε σαν σήμερα,
εμείς τα φτιάχναμε, με ότι βρίσκαμε.
Παίζαμε με την φαντασία μας,
τρέχαμε να ξεφύγουμε της σκιάς μας,
κόβαμε με τον ψαλίδι τον ήλιο,
γελούσαμε χωρίς λόγο,
κλαίγαμε μόνο για πόνο.

Αλλά μεγαλώσαμε μια χαρά,
χωρίς πολλά-πολλά
αλλά χωρίς να μας λείψει και τίποτα.
Ταπεινά και όμορφα.
Αγαπημένα χρόνια που δεν έχουν γυρισμό

Πλέον μόνο νοσταλγία..

* Φωτογραφία: Adam Dinston – 1886

Μην ξεχνάς την 5η Νοεμβρίου

guy-fawkes.png

Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, έτσι και σήμερα θα αναφερθούμε στην τρομερή ιστορία του Guy Fawkes, γνωστός και ως Guido Fawkes.

Ο Guy Fawkes, (1570 – 1606) ήταν Άγγλος στρατιώτης και μέλος μιας ομάδας Kαθολικών, οι οποίοι οργάνωσαν την Συνωμοσία της Πυρίτιδας (Gunpowder Plot) στις 5 Νοεμβρίου του 1605.

Σκοπός τους ήταν να ανατινάξουν το Βρετανικό κοινοβούλιο, ως αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α’, απέναντι στους Καθολικούς. Την τελευταία στιγμή, που θα γινόταν η έκρηξη, κάποιοι απ’ την ομάδα του Guy Fawkes, είχαν αντιρρήσεις για το γεγονός ότι θα πέθαιναν και δικοί τους, που θα ήταν μέσα στο Κοινοβούλιο, έτσι έστειλαν μια προειδοποιητική επιστολή στον λόρδο Monteagle. Τελικά οι κυβερνόντες το ψυλλιάστηκαν και μετά από έρευνα τους συνέλαβαν.

Οι συνωμότες αφού βασανίστηκαν βάναυσα, εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό στις 31 Ιανουαρίου 1606. Έκτοτε η μορφή και η μάσκα του Guy Fawkes, έγινε σύμβολο της αναρχίας και της αντίδρασης.

Για την Συνωμοσία της Πυρίτιδας υπάρχει και σχετικό τραγούδι, που το παραθέτω πιο κάτω, που τραγουδιέται πάντα αυτήν την μέρα αλλά και σε άλλες ειδικές περιπτώσεις, όπου ο κόσμος δείχνει την αντίδραση του σε ένα γεγονός.

Κλείνοντας να αναφέρω πως η ιστορία του Guy Fawkes ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες και χρησιμοποιήθηκε πολλές φόρες σαν σημείο αναφοράς σε βιβλία και τραγούδια. Οι Anonymous, μια ομάδα χάκερ ακτιβιστών, έχουν σαν λογότυπο την μάσκα του Guy Fawkes.

 

Remember, remember!

The fifth of November,

The Gunpowder treason and plot;

I know of no reason

Why the Gunpowder treason

Should ever be forgot!

Guy Fawkes and his companions

Did the scheme contrive,

To blow the King and Parliament

All up alive.

Threescore barrels, laid below,

To prove old England’s overthrow.

But, by God’s providence, him they catch,

With a dark lantern, lighting a match!

A stick and a stake

For King James’s sake!

If you won’t give me one,

I’ll take two,

The better for me,

And the worse for you.

A rope, a rope, to hang the Pope,

A penn’orth of cheese to choke him,

A pint of beer to wash it down,

And a jolly good fire to burn him.

Holloa, boys! holloa, boys! make the bells ring!

Holloa, boys! holloa boys! God save the King!

Hip, hip, hooor-r-r-ray!

 

1920s-guy-fawkes-night-preparing-a-guy-made-up-from-fireworks-also-G1CCDELewes_Bonfire_Martyrs_Crossese-for-epic-FB-instgram-instagramguyfawkes-1600x720640px-Death_of_Comynp02ccc853324902Windsor_castle_guyfawkesnight1776fifth-of-november-building-the-guy-fawkes-1853-bonfire-night-cracker-BAM5WC

Μικρές ιστορίες από τον Τιτανικό

john-hume-first-on-the-left-on-carmania-last-photo-taken-of-him-21.jpg

Αν και η ιστορία του Τιτανικού (RMS Titanic) είναι λίγο – πολύ γνωστή σε όλους μας, χάρη στις ταινίες, εμείς θα αναφερθούμε σε κάποια αληθινά πρόσωπα, που ήταν στο πλοίο εκείνες τις μέρες και διαδραμάτισαν ένα διαφορετικό ρόλο από τους άλλους.

Το πρώτο πρόσωπο είναι ο ιερέας Thomas Roussel Davids Byles (26/02/1870 – 15/04/1912). Ο Άγγλος καθολικός ιερέας, ταξίδεψε με το άμοιρο πλοίο ώστε να παραστεί στον γάμο του μικρού του αδερφού, William, στην Νέα Υόρκη. Όταν το πλοίο βυθιζόταν, βοήθησε πολλά άτομα, που είχαν εισιτήρια 3ης τάξης (φθηνά), να επιβιβαστούν στις σωσίβιες λέμβους αφού οι επιβάτες αυτών των εισιτηρίων δεν είχαν την ίδια εξυπηρέτηση με τους άλλους. Επιπλέον, αρνήθηκε πολλές φορές να επιβιβαστεί στην σωσίβια λέμβο δίνοντας την θέση του σε άλλα άτομα, στάθηκε υπομονετικά ακούγοντας και εξομολογώντας διάφορους ανθρώπους που παγιδεύτηκαν και ήθελαν να πουν τα εσώψυχα τους ενώ δεν σταμάτησε μέχρι τέλους να προσεύχεται για την σωτηρία των ατόμων που έτρεχαν πανικόβλητοι. Πέθανε σε ηλικία 42 ετών και το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Τα άλλα πρόσωπα που θα αναφερθούμε είναι οι Wallace Hartley, Theodore Ronald Brailey, Roger Marie Bricoux, Percy Cornelius Taylor, John Wesley Woodward, John Law Hume, John Frederick Preston Clarke και Georges Alexandre Krins, οι οποίοι αποτελούσαν την μπάντα του πλοίου. Οι 8 μουσικοί, μέχρι την νύκτα του τραγικού συμβάντος, δεν είχαν παίξει ποτέ μαζί αφού έπαιζαν σαν 2 ξεχωριστές μπάντες. Την νύκτα εκείνη, με προτροπή του Wallace Hartley, που ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία, 33 ετών, ξεκίνησαν να παίζουν μουσική καθώς οι επιβάτες έτρεχαν τρομαγμένοι στις σωσίβιες λέμβους. Συνέχιζαν να παίζουν μέχρι πνιγμού. Κανείς τους δεν σώθηκε.  Ήταν όλοι από την Αγγλία πλην των Bricoux, Hume και Krins που ήταν από Γαλλία, Σκοτία και Βέλγιο αντίστοιχα. Η πράξη τους θεωρήθηκε πολύ ηρωική.

Titanic Morning HeraldByles1200px-Titanic_orchetra21982_el_padre_byles__en_el_centro__en_una_foto_desenfadada_que_se_tomo_con_unos_amigos_y_su_familiabyles_trd_schoolrossall_school_byles_memorititanic-priestsImg176

Halloween: Μικρό ιστορικό

46d6e160b07686d033f22291f6fff18d.jpg

Μιας και μπήκαμε στο κλίμα του Halloween, σήμερα θα γράψουμε ένα μικρό ιστορικό στην διάσημη γιορτή.

Το Halloween είναι η συντομογραφία της πρότασης All Hallows Evening, δηλαδή η μέρα πριν των Αγίων Πάντων, που γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου. Η γιορτή των Αγίων Πάντων γιορταζόταν από πολύ παλιά, από διάφορες εκκλησίες, σε διαφορετικές ημερομηνίες, μέχρι που ο Πάπας Βονιφάτιος ο Δ΄, αποφάσισε το 609 να γιορτάζεται από όλους στις 13 Μαΐου (άλλοι ισχυρίζονται στις 14 Μαΐου). Το 835 η μέρα των Αγίων Πάντων άλλαξε και πάλι ημερομηνία, με απόφαση του Πάπα Γρηγόριου του Γ΄ και μεταφέρθηκε την 1ην Νοεμβρίου.

Ο λόγος αλλαγής της ημερομηνίας, στην συγκεκριμένη μέρα (1η Νοεμβρίου), έχει διάφορες ερμηνείες. Κάποιοι θεωρούν πως η ημερομηνία αλλάχθηκε δια τον λόγω ότι η Ρώμη δεν μπορούσε να υποδεχθεί τόσους πιστούς που έφταναν τον Μάιο, έτσι μετέφερε την γιορτή τον χειμώνα που θα έρχονταν πιο λίγοι. Άλλοι θεωρούν πως αυτό έγινε λόγω υγιεινής, αφού τα καλοκαίρια οι αρρώστιες εξαπλώνονταν πιο εύκολα, δεδομένου πως υπήρχαν και περισσότερα άτομα. Η άλλη άποψη, είναι ότι έγινε για θρησκευτικούς λόγους, ώστε η μέρα να συμπέσει με την αρχαία παγανιστική κέλτικη γιορτή Samhain, που σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς είναι οι ρίζες του Halloween και να την υποσκιάσει.

Η γιορτή Samhain, γιορταζόταν από το πρωί της 31ης Οκτωβρίου μέχρι τα μεσάνυχτα της 1η Νοεμβρίου, κυρίως στην Ιρλανδία, Σκωτία και την νήσο Μαν (Isle of Man). Η γιορτή αυτή σήμαινε το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του χειμώνα, που για εκείνους ήταν το “σκοτεινό” μισό του χρόνου. Μάλιστα, σύμφωνα με την Ιρλανδική μυθολογία, η γιορτή  Samhain, άνοιγε διάπλατα τις πόρτες του “κάτω κόσμου” επιτρέποντας υπερφυσικά όντα και νεκρούς να έρθουν στο κόσμο των ζωντανών. Γι’ αυτό τον λόγο, εκείνη την “μαγική μέρα”, ο κόσμος μεταμφιέζονταν για να μην τους αναγνωρίζουν τα πνεύματα που ήθελαν εκδίκηση! Επιπλέον, κρατούσαν τύμπανα και άλλα πράγματα για να κάνουν θόρυβο, ώστε να διωχθούν τα πνεύματα από τον κόσμο των ζωντανών. Οι γυναίκες, σύμφωνα με το έθιμο, κρεμούσαν βρεγμένα σεντόνια μπροστά στην φωτιά για να δουν τον μελλοντικό τους σύζυγο αφού μόνο εκείνη την μέρα κρατούσε η μαγεία!

Αναφορικά με το “trick or treat”, που λένε τα παιδιά από πόρτα σε πόρτα, έχει τις ρίζες του σε παλιές παγανιστικές εορτές όπου ο κόσμος έδινε κάτι ως αντάλλαγμα για καλή τύχη, έτσι τα παιδιά πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, τραγουδώντας διάφορα τραγούδια, για να πάρουν ως αντάλλαγμα φαγητό ή γλυκά. Κάτι παρόμοιο κάνουμε και εμείς τραγουδώντας τα κάλαντα.

Το έθιμο με την κολοκύθα συνδέεται επίσης με ένα Ιρλανδικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, ένας άνθρωπος, ο Jack, παγίδεψε τον διάβολο και του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο και να μην το πάρει ποτέ μαζί του στον “άλλο κόσμο”. Η ιστορία έχει πολλές πλοκές μέχρι που ο Jack πεθαίνει. Ο Jack δεν έγινε δεχτός ούτε στην κόλαση αλλά ούτε και στον παράδεισο έτσι από τότε κρατάει μια κολοκύθα, με αναμμένο κερί και γυρνάει τον κόσμο για να βρει μέρος να ξεκουραστεί. Η ιστορία έχει πάρα πολλές εκδοχές αλλά περίπου το ίδιο νόημα.

Η γιορτή μέσω της αθρόας μετανάστευσης των Ιρλανδών και των Σκωτσέζων στην Αμερική έγινε ιδιαίτερα διάσημη και εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο. Κλείνοντας να αναφέρω πως οι μετανάστες στην Αμερική χρησιμοποιήσαν την κολοκύθα σαν φωτιστικό, βάζοντας ένα κεράκι μέσα, δια τον λόγο οι κολοκύθες ήταν πολύ φτηνές.

5beac7d9b2ec790732bb71595990cce1creepy-halloween-costumes-from-the-past-17303b20990a6fae62c7284b1d7d4df94b980xdf21d572f576f716a58b7d9630e7c5d75873462fd367353ddc79f89902bf69ad231ef1599bac30dc6ac24dfd9705f5711bce8bff8154bc69f96958ec9e2cbeb0e113841537df3f9ddabdcec0471a6c9432a486dcbebc15eb93cde9224c653939a1be91ce9a5a8f8aac1817502d34b440Children_in_Halloween_costumes_at_High_Point,_Seattle,_1943

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: