Search

Της Iστορίας το περιθώριο

Μικρές ιστορίες που έμειναν θαμμένες..

Στρηνιάρης!!!

Untitled.png

Η λέξη στρηνιάρης, προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη στρῆνος, που έχει την έννοια της φιληδονίας, της λαγνείας αλλά και του δαίμονα. Εμείς στην Κύπρο, την χρησιμοποιούμε, κυρίως, με την σεξουαλική της έννοια, για παράδειγμα “είσαι πολλά στρηνιάρης σήμερα με τα ρούχα που φόρησες (φόρεσες)” ή “είσαι μια στρήνα” (πολύ σεξουαλικός / η). Η λέξη στρηνιάρης, δεν πρέπει να συγχέεται με την λέξη στρίνα, που προέρχεται από το λατινικό strena και σημαίναι δώρο αλλά και οιωνός. Από αυτήν την λέξη βγαίνει και το μπουλουστρίνα (πρωτοχρονιάτικο δώρο) ή πουλουστρίνα, όπως το λέμε στην Κύπρο.

Η αρχόντισσα του ξυστού λαχείου

jg.png

Την έχουν αποκαλέσει η τυχερότερη γυναίκα στον κόσμο, αλλά πολλοί θεωρούν πως δεν είναι απλή τύχη. Η Joan R. Ginther, που σήμερα είναι περίπου 70 χρονών, ήταν καθηγητής Πανεπιστήμιου, με διδακτορικό στα Μαθηματικά – Στατιστική. Με όποιον τρόπο και αν το κάνει, κατάφερε να κερδίσει τέσσερεις φορές, σε ξυστά λαχεία, ποσά άνω των 2 εκατομμυρίων δολαρίων, την στιγμή που οι πιθανότητες να το κάνει αυτό είναι μία στις 18,000,000,000,000,000,000,000,000!!!! (Δεν ξέρω πως λέγεται αυτός ο αριθμός!) Την πρώτη φορά κέρδισε 5,4 εκατομμύρια, την δεύτερη 2 εκατομμύρια, την τρίτη 3 εκατομμύρια και την τέταρτη φορά 10 εκατομμύρια!!! Ασχολήθηκαν πολλοί μαζί της, αφού εφέυρε ένα αλγόριθμο, όπως πολλοί πιστεύουν και βρίσκει πια είναι τα τυχερά ξυστά. Λέγεται πως βάσει αυτού του αλγόριθμου, μπορεί να υπολογίσει πότε περίπου, τα τυχερά ξυστά, θα περάσουν από συγκεκριμένη περιοχή. Αυτή η εικασία, ίσως να προέρχεται από το ότι, αν και ζει στο Las Vegas, όλα τα ξυστά τα κέρδισε στο Texas και τα αγόρασε από το ίδιο το περίπτερο!!! Πάντως ο επίτροπος της Λοταρίας του Texas πιστεύει πως η κυρία Ginther γεννήθηκε κάτω από τυχερό αστέρι, ενώ άλλοι, θεωρούν πως βρήκε τον τρόπο να εξαπατάει το κράτος!!

Viral από τα παλιά!!!

1bfa200000000000.jpg

Η περίεργη ιστορία, ξεκινάει κάπου την δεκαετία του 20’, όταν σε ένα ζωολογικό κήπο, στο Βερολίνο, προκειμένου να γιορτάσουν την γέννηση δύο μικρών πολικών αρκούδων, ένας υπάλληλος, ντύθηκε αρκούδα και περιφερόταν πέρα – δώθε στον κόσμο ώστε να βγάζουν φωτογραφίες μαζί του. Το συγκεκριμένο γεγονός, κατά ένα παράξενο λόγο, ξετρέλανε τον κόσμο που άρχισε να ντύνεται πολική αρκούδα και να βγάζει φωτογραφίες παντού. Το θέμα με τις φωτογραφίες έγινε ιότροπο, viral δηλαδή και όλη η Γερμανία γέμισε με αρκούδες. Όταν ξεκίνησε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος, οι αρκούδες δεν άφησαν ασυγκίνητους τους Ναζί αφού μέχρι και αυτοί έβγαζαν φωτογραφίες με την αρκούδα. Τα μικρά παιδιά λάτρευαν αυτό το περίεργο γεγονός έτσι αναγκάζονταν να φέρνουν αρκούδες στα γενέθλια τους παρά κλόουν!! Αυτή η τρέλα θα κρατήσει αρκετά αφού μέχρι την δεκαετία του 60’ έβλεπες αρκούδες στον δρόμο να φωτογραφίζονται!

 

Mary Fields: Μια τρελή φυσιογνωμία

Mary_Fields.jpg

Η Mary Fields γνωστή και ως Stagecoach Mary ή Black Mary, ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της Αμερικής που αγαπήθηκε όσο λίγοι άνθρωποι. Ήταν 1,82 ύψος, 90 κιλά, έπινε ουίσκι αβέρτα και κυκλοφορούσε πάντα με πιστόλι!!! Αν και γεννήθηκε σκλάβα, το 1832, στο Hickman County του Tennessee, κατάφερε και απέκτησε φήμη που θα ζήλευαν πολλοί. Όταν το 1865 απέκτησε την ελευθερία της επίσημα, βάσει νόμου, θα λάβει βοήθεια από την μοναχή Mother Mary Amadeus, αφού πρώτα αυτή θα την σώσει από την πνευμονία που την ταλαιπωρούσε. Για αρκετά χρόνια θα δουλέψει κοντά της, στο μοναστήρι του Αγίου Πέτρου όπου έκανε όλες τις δουλειές που κάνει ένας άντρας όπως να επιδιορθώνει κτίρια, να κουβαλάει κορμούς δέντρων και άλλα πολλά. Μετέπειτα, με την βοήθεια και πάλι της μοναχής, θα ανοίξει ένα εστιατόριο. Δυστυχώς θα πτωχεύσει γρήγορα αφού δεν μπορούσε να πει όχι στους ανθρώπους που δεν είχαν λεφτά και ήθελα ένα πιάτο φαΐ.  Το 1895, αν και ήταν 60 χρονών, θα την προσλάβουν στην ταχυδρομική υπηρεσία αφού ήταν η πιο γρήγορη, από όλους τους αιτητές, συμπεριλαμβανομένου και των αντρών, που μπορούσε να ζεύξει άμαξα με 6 άλογα. Με την πρόσληψη της, έγινε η δεύτερη γυναίκα που δούλεψε ποτέ στην ταχυδρομική υπηρεσία και η πρώτη Αφροαμερικάνα. Ουδέποτε έλειψε από την δουλειά της και όταν χιόνιζε παρέδιδε τα γράμματα περπατητή αγνοώντας παντελώς το κρύο. Προσπάθησαν κάποιες φορές να την κλέψουν κάτι που το μετάνιωσαν οικτρά!!! Την τότε εποχή, αν και οι γυναίκες απαγορεύονταν να πάνε στα μπαρ να πιούνε, αυτή δικαιούταν να πίνει!!! Με τον θάνατο της, το 1914, βύθισε την κοινότητα της Montana σε πένθος αφού την υπεραγαπούσαν. Μέχρι σήμερα, στα γενέθλια της, η κοινότητα της Montana κλείνει τα σχολεία εις μνήμη της.

Ο θρύλος πίσω από τον Zorro

JoaquinTheMountainRobber.jpg

Ο Joaquin Murrieta Carrillo, (1829 – 1853) ήταν ένας Μεξικανός, που γεννήθηκε στην πόλη Hermosillo, της επαρχίας Sonora. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, εικάζεται ότι μετανάστευσε στην California, το 1849, για να δουλέψει στα ορυχεία. Εκεί, λέγεται, ότι βίωσε τον ρατσισμό και την σκληρότητα των κακών εργατικών συνθηκών, από τα πλούσια αφεντικά των ορυχείων, που του βίασαν την γυναίκα του και σκότωσαν τον ετεροθαλή αδερφό του. Μαζί με άλλους, θα ηγηθεί μιας ομάδας όπου υποτίθεται τους εκδικήθηκαν και τα λάφυρα τα μοίρασαν στους φτωχούς εργάτες. Οι αρχές των συνέλαβαν και τον σκότωσαν στα 24 του χρόνια. Αυτή υποτίθεται είναι η ιστορία του, που πολλοί δεν την πιστεύουν, αφού θεωρούν πως ο Joaquin Murrieta Carrillo, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας κλέφτης. Η ιστορία, γύρω από το όνομα του, είναι τεράστια, αφού πολλοί θεωρούν πως δεν είναι ένα άτομο αλλά πέντε ξεχωριστά και απλά ενώθηκαν σε μια ιστορία. Υπάρχει βέβαια και η φήμη, ότι δεν τον σκότωσαν, αφού σκότωσαν λάθος άτομο και έζησε μέχρι τα γεράματα του. Ο θρύλος του Zorro χτίστηκε το 1919 όταν Johnston McCulley εμπνεύστηκε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα από το βιβλίο του John Rollin Ridge “The Life and Adventures of Joaquin Murrieta” που δημοσιεύθηκε το 1854.

Μια τρελή φάρσα από τα 60’s

Capture.PNG

Τον Μάρτιο του 1967, το περιοδικό Berkeley Barb, δημοσίευσε μια τρελή φάρσα, που έλεγε, πως αν κάπνιζες την φλούδα της μπανάνας, θα μαστούρωνες και θα “ερχόσουν” σε ψυχεδέλεια!!! Σύμφωνα πάντα με το κείμενο, η μπανάνα περιείχε την ουσία Bananadine (!!!), όπου ήταν παρόμοια με το όπιο και την ψιλοκυβίνη. Η φάρσα, απέκτησε μεγαλύτερες διαστάσεις, το 1970, όταν ο William Powell, που πίστεψε στην φάρσα, την συμπεριέλαβε στο βιβλίο του, The Anarchist Cookbook με το όνομα “Musa sapientum Bananadine”!!!. Οι νέοι άρχισαν να καπνίζουν μπανάνες, αφού ήταν πάμφθηνο ναρκωτικό, μέχρι που αναγκάστηκαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης να το ψάξουν και να τους ειδοποιήσουν πως πρόκειται για φάρσα. Μέχρι όμως να ενημερωθεί ολόκληρη η Αμερική γι’ αυτήν την φάρσα, οι μπανάνες “έδιναν και παίρναν”!. Σαν επίλογος να αναφέρω πως η φάρσα έγινε για σκοπούς αποποινικοποίησης των ναρκωτικών.

Ένα αλλιώτικο παγκόσμιο ρεκόρ…

0.jpg

Ο Eric Moussambani, από την Equatorial Guinea (Ισημερινή Γουινέα), έχει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, αφού κατέχει τον χειρότερο χρόνο, στα 100 μέτρα ελεύθερο, στο κολύμπι. Αν και το Ολυμπιακό του ρεκόρ δεν είναι το καλύτερο, η ιστορία της ζωής του, μέχρι να μπει στην πισίνα και να κάνει το ρεκόρ, φαντάζει απίστευτη. Ξεκίνησε να ασχολείται με το κολύμπι, μετά τα 18 του χρόνια και έμαθε να κολυμπά, κοντά σε μια λίμνη, με οδηγίες από διάφορους ψαράδες, που του έδειχναν πώς να κινεί τα πόδια του και να μην βουλιάζει. Αραιά και που, γυμναζόταν και σε μια πισίνα, ενός ξενοδοχείου, που ήταν περίπου 13 μέτρα. Έπρεπε να ήταν εκεί από τις 5 μέχρι τις 6, αφού μόνο τότε ήταν ελεύθερη για τους μη ένοικους. Στα 22 του, θα πάει για τα προκριματικά των Ολυμπιακών αγώνων, στο Sydney, όπου θα αγωνιζόταν ενάντια σε 2 άτομα, ένα από την Νιγηρία και ένα από το Τατζικιστάν, για μια θέση που θα οδηγούσε στους Ολυμπιακούς. Τα 2 άτομα, θα κάνουν άκυρη εκκίνηση έτσι θα κολυμπήσει μονάχος του στην πισίνα, κερδίζοντας μια θέση για του Ολυμπιακούς αλλά και μια θέση στο πάνθεο της ιστορίας των Ολυμπιακών αγώνων, κατέχοντας τον χειρότερο χρόνο που καταγράφηκε ποτέ. Εδώ, θα πρέπει να αναφέρω, πως “έχασε την γη από τα πόδια του” όταν αντίκρυσε την πισίνα των 50 μέτρων, αφού ποτέ του δεν είδε τόση μεγάλη πισίνα. Πέραν αυτού, στην επιστροφή για τα τελευταία 50 μέτρα, πίστεψε ότι δεν θα τα κατάφερνε να τερματίσει, από την κούραση που είχε, αλλά οι κραυγές και οι επευφημίες του κόσμου του έδωσαν το έναυσμα να συνεχίσει. Σήμερα, ο Eric Moussambani, που τα Μ.Μ.Ε. του κόλλησαν το προσωνύμιο “Eric the Eel” (Έρικ το χέλι), είναι ομοσπονδιακός προπονητής της χώρας του, στην κολύμβησή και σημείο αναφοράς, σε όσους ονειρεύονται, πως μια μέρα θα αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς αγώνες.

 

Πόσο καιρό έχει να παίξεις σχοινί;

a916cd42-b155-4097-9066-c542e262d5ec.jpg

Είτε διελκυστίνδα (επίσημη Ελληνική ονομασία) το πεις, είτε σχοινί, είτε “tug of war” (Αγγλική ονομασία), όλος ο κόσμος καταλάβει για ποιο παιχνίδι μιλάς. Οι ρίζες του παιχνιδιού, δεν είναι εξακριβωμένες, αφού το παιχνίδι είναι πανάρχαιο. Εμφανίζεται προ Χριστού, σε πάρα πολλές χώρες, όπως Ελλάδα, Κίνα και Αίγυπτο. Κατά την δυναστεία των  Tang, οι Κινέζοι, χρησιμοποιούσαν αυτό το παιχνίδι για να γυμνάζουν τους πολεμιστές τους. Στην Ελλάδα, το παιχνίδι δεν παιζόταν πάντα με σχοινί, αφού κάποτε το έπαιζαν με τα χέρια, δηλαδή τραβώντας η μια ομάδα την άλλη κρατώντας όλοι χέρι – χέρι. Το παιχνίδι, που σήμερα είναι παγκόσμια διαδεδομένο, υπήρξε και Ολυμπιακό άθλημα, κατά τις Ολυμπιάδες του 1900 μέχρι 1920. Κλείνοντας να αναφέρω πως στο Westernohe, της Γερμανίας, στις 04 Ιουνίου 1995, προσπάθησαν να σπάσουν το Guinness Book of Records, συμμετέχοντας 650 άτομα. Το σχοινί, από την πολλή πίεση, κόπηκε και τραυμάτισε 29 άτομα, εκ των οποίων οι 2 πέθαναν και 5 τραυματίστηκαν σοβαρά.

 

 

Ντρέπομαι για ‘μας

kidgator.jpg

Προς τα τέλη του 1900 αλλά και στις αρχές, υπήρχε μια πολύ άσχημη “πραχτική” που ονομαζόταν “Alligator bait”, όπου εν μέρει, έβαζαν μικρά, μαύρα παιδάκια, σαν δόλωμα στους αλιγάτορες, προκειμένου να τους σκοτώσουν και να πάρουν το δέρμα τους. Βασικά, τα έπαιρναν από τις μαμάδες τους, κάποτε κρυφά, κάποτε με το ζόρι και τα έβαζαν στις όχθες των ποταμών. Όταν ο αλιγάτορας τα έβλεπε, έβγαινε στην ακτή για να τα φάγει, έτσι τον σκότωναν. Εννοείται, ότι κάποιες φορές, ο αλιγάτορας δεν σκοτωνόταν με 2-3 τουφεκιές, έτσι το μωρό κατέληγε στο στόμα του τεράστιου ερπετού. Πέραν αυτών, ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν λευκά μωρά γιατί, όπως έλεγαν, ο αλιγάτορας ενθουσιαζόταν πολύ περισσότερο με τα μαύρα παιδάκια… Κλείνοντας, να αναφέρω πως υπήρχαν μεγάλα φεστιβάλ, όπου ο κόσμος ερχόταν και έβλεπε, αυτό το φιάσκο της ανθρωπότητας. Έδιναν κιόλας στις μανάδες των μικρών, σαν αντάλλαγμα, 2 δολλάρια….!!!!!

 

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: